นิทานเรื่อง ไป่ฟาไป่จง (百发百中)：ยิงหนึ่งร้อยครั้ง ตรงเป้าหนึ่งร้อยครั้ง

百 อ่านว่า ไป่ แปลว่า 100

发 อ่านว่า ฟา แปลว่า ส่งออกไป (ในที่นี้หมายถึง ยิง)

中 อ่านว่า จง แปลว่า ตรงพอดี ถูกพอดี

หยั่งโหยวจี เป็นแม่ทัพที่โดงดังแห่งรัฐฉู่ ถูกลูกธนูของแม่ทัพเว่ยฉี่แห่งรัฐจิ้นยิงทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บที่ดวงตา เกิดควาวมเคียดแค้นเป็นอันมาก จึงได้มอบลูกธนูให้หยั่งโหยวจี สองดอก เพื่อนำไปใช้แก้แค้นให้ตนเอง ผลที่สุดหยั่งโหยวจี ใช้ลูกธนูไปเพียงดอกเดียวก็สามารถสังหารแม่ทัพเว่ยฉีได้ และคืนลูกธนูที่เหลืออีก หนึ่งดอกให้กับอ๋องรัฐฉู่

ทั้งนี้ ในรัชสมัยของอ๋องฉู่กง ยังมีนักแม่นธนูอีกผู้หนึ่ง นามว่า พานตั่ง ซึ่งสามารถยิงลูกธนูไป่ใจกลางเป้าธนูมิเคยพลาด หยั่งโหยวจีกล่าวกับพานตั่งว่า "ฝีมือเช่นนี้ยังไม่นับเป็นอะไรได้ หากพอจะนับได้ว่ามีฝีมือ ท่านต้องอยู่ในระยะไกลกว่า หนึ่งร้อยก้าวแล้วสามาถยิงธนูทะลุใบหลิวอย่างแม่นยำไม่ผิดพลาด"

พานตั่งไม่เชื่อว่าจะมีผู้ทำได้ จึงได้จัดการทดสอบขึ้น โดยเขียนตัวเลข 1, 2, 3 กำกับไว้ที่ใบหลิว สามใบ แล้วให้หยั่งโหยวจียิงธนู ผลปรากฏว่าหยั่งโหยวจี ใช้ธนูหมายเลข 2 ดอกที่ 3 ยิงทะลุใบหลิวหมายเลข 1 ดอกที่ 2 ยิงทะลุใบหลิวหมายเลข 2 ดอกที่ 3 ยิงทะลุใบหลิวหมายเลข 3 อย่างแม่นยำ ดังนั้นผู้คนนจึงใช้คำว่า "ไป่ฟาไป่จง" หรือการยิงออกไป หนึ่งร้อยครั้งก็ถูกเป้าหมายทุกครั้งไม่ผิดพลาด เพื่อยกย่องความสามารถของหยั่งโหยวจี

"ไป่ฟาไป่จง" หรือยิง หนึ่งร้อยครั้ง ตรงเป้า หนึ่งครั้ง ปัจจุบันหมายถึงการยิงปืนที่แม่นยำไม่พลาดเป้า ทั้งยังใช้เปรียบเทียบกับการทำกิจกรรมใดๆ ด้วยความมั่นใจ และมีการเตรียมการอย่างดี จึงไม่เคยผิดพลาดหรือล้มเหลว